kokon | version: 27.02.2013 08:25

skrzypi podłoga
zakreślam nogą coś na kształt koła
w bezruchu zastygam
wzrok pada na upstrzone łatami ściany
w pustej skorupie armia mrówek


spośród starzejących się bibelotów
wyodrębniam fotografie

głuche ściany nie nauczyły się słuchać
obcasy odbijają się
zwielokrotnionym echem

kokon nie dom
wymarły gatunek
z którym nikt już nie jest
w bliskich kontaktach

i tylko dusza jęczy
co mówi
nie wiem
słów nie słychać
ślad oddechu ciężki
wolne bicie serca


gdybym zdjęła buty
wystające gwoździe stałyby się
jedyną atrakcją