LAWINIA

przede mną
forteca dni
zatkniętych sztandarów
na flankach nocy

we mnie
we wnętrzu
otoczonym skórą
murem pociętym
powietrza skazą
uderzeń czasu

strofuję siebie
śpiewam pieśń
obłokom i uniesieniom

skrzydła obejmujące przestrzeń
wolną i nieujarzmioną
niech wieją jak wiatr
na miarę zdań
okupujących lęk

przede mną
fortece dni
powroty
jedyne miejsca
dokąd zmierzamy

na miarkę sypkiego piasku
drobiny doskonalej