Człek ranny | version: 13.12.2013 23:55

Świtem nad miastem unoszą się sny.
Nietrwałe, niejasne,
rozwiane, wraz z brzaskiem
znikają jak jedwab porannej mgły.

Budzą się domy, tak dobrze to znam.
Od zimna drżą dzwony,
ze snów drugiej strony
leniwie ziewają zawiasy od bram.

Snem lepka ulica nie wierzy we świt.
Co drugi przemyca
sny prosto z księżyca;
autobus czy tramwaj – kto może ten śpi.

I ja wstać muszę by dogonić dzień.
Choć poduszki puszek
szept sączy do uszek,
że przecież szczęśliwy może być leń.



(braciom i siostrom w rannych śpiochach ten wierszyk dedykuję:-)