Człek ranny

O świcie nad miastem unoszą się sny.
Nietrwałe, niejasne,
rozwiane, wraz z brzaskiem
znikają jak jedwab porannych tchnień mgły.

Już budzą się domy, tak dobrze to znam.
I z zimna drżą dzwony
ze snów drugiej strony,
leniwie ziewają zawiasy od bram.

Snem lepka ulica nie wierzy we świt.
Co drugi przemyca
sny prosto z księżyca;
autobus czy tramwaj – kto może ten śpi.

I ja też wstać muszę by dogonić dzień.
Choć poduszki puszek
szept sączy do uszek,
że przecież szczęśliwy tak może być leń.



(braciom i siostrom w rannych śpiochach ten wierszyk dedykuję:-)