kiedy

kiedy

kiedy mleko się rozlało
i zaległo obok kości
rozrzuconych w górę małą
jasny znak kreatywności

kiedy miękkie lądowanie
na dywanie bez polotu
twardym stało się zadaniem
świstem kul z lichego płotu

kiedy mój pesymizm śmieszny
drażnił śmiejąc się ujawnić
nie wydało życie reszty
miast pocieszyć chciało zadrwić

kiedy całkiem bez potrzeby
ślad pytania zawisł w locie
kiedy? spytam raz kolejny
się wygrzebię z marnych pociech

wyprostuję ten bumerang
by nie wrócił krzywym lotem
kosząc przy tym jak cholera
kładąc plany znów pokotem

kiedy?