Za drzwiami

Za drzwiami o wiele za dużymi
na tę porę epoki
nieruchome powietrze
samotny szept
jako i my
łomot monety
ciekawe spojrzenia świętych

Między ławami nie podnosząc oczu
spaceruje Bóg
od dłuższego czasu
przestał wychodzić na miasto

Księdza z mego dzeciństwa
nie ma już na ambonie
Swięta Rodzina poszła sobie
nie wiadomo kiedy

I dokąd