terra nullius

między oddechem
współpasażera
a kraciastym płaszczem
w kolorach jesieni
roztacza się
ziemia niczyja

tak bym chciała
ją zaanektować
zagarnąć dla siebie

ale już kopią kanały
kładą autostrady
znów wszystko stanie się
takie przewidywalne
jednokierunkowe

tylko czasem może
betonowy stolik
zaprosi do kolacji