Jak motyl

Jak motyl,
uwalnia się rozmiłowana
w niespełnionych marzeniach.

Nimfą była,
nie rozumiała motyli.
Co pocznie,
gdy słońce osuszy skrzydła!

Ach,
nim wieczór zapadnie,
poniszczy się nowa sukienka.

Może się jeszcze nauczy
i zapomni siermięgi z kapuścianego liścia,
przejrzy w kropli rosy.

A może usłyszy: "Piękna jesteś, królewno,
królowo moja, przyjaciółko moja,
ja jestem twoim paziem"

Śpiesz się, śpiesz!
Słońce zajdzie niedługo, a przecież
nie umiesz być motylem.