Błękit

wiosna próbuje
dotrzymać im kroku
gdy idą objęci
powietrze kołysze
płatki kwiatów
i papuzie pióra

gdziekolwiek są
jaskrawa przestrzeń
zatacza kręgi

dłonie z jednej formy
rozpoznały się przy
pierwszym spotkaniu
usta bez mapy
odnajdują
spokojną przystań

nocą świetliki
tworzą nastrój
spadającym gwiazdom

alchemia przenikania
wtulenia w siebie
wyciszonego
splecione korzenie
czerpią soki
ze wspólnego źródła