W dżungli | wersja: 30.05.2013 17:33

Tarzan śmiał się pobłażliwie
kiedy Jane piszczała na widok
robaczka, muchy albo pajączka.
Jak biegała po całym szałasie
w panice ze ścierką w dłoni.
Tłumaczył jej, że przecież one
nic złego jej nie zrobią.
Uważał, że na wybrukowanych kostką
drzewach tego miasta czają się
o wiele większe niebezpieczeństwa.

Walczył mężnie z przewrotnymi kameleonami
o stu twarzach, zważał na jadowite węże wszak
niegroźne, dopóki nawet przez nieuwagę
nie nadepnie im się na ogon ambicji;
wystrzegał się skunksów o cuchnących licach
i sępów czekających na łatwą zdobycz.
Stawiał czoła lwom w walce o hegemonię bytu.

Dopiero kiedy leżał konając, a z jego boku krew
broczyła, kąsany bezlitośnie przez szarańczę
szarych much, zrozumiał.
Wtedy dopiero zwykłe szare robale
zaczęły wyłazić ze swych norek
by zaatakować.
Pochylona nad nim Jane
szybciej niż zwykle rozpaczliwie
machała swoją ścierką.
Zostawcie! Zostawcie!
Dlaczego?! Za co?!
Krzyczała.
Zbyt szczęśliwym często
wystarczy jedno potknięcie.
Przyroda.