Bezszelestnie

Bezszelestnie, na wstrzymanym oddechu.
Cisza, do której przywykliśmy,
dlatego nie pozwalamy nikomu jej zakłócić.
Stała się tak wygodna, jak łóżko w porze zmęczenia.
Boję się jej przerażającej bliskości.
Gdziekolwiek nie postawię stopy,
ona ugniata moje kości.
Wszechobecna
ta cisza...
Rozpaczliwie milczy we mnie,
bo stała się mą duszą.