Starzec
Pochylone stare drzewo,
Samotne pośród lasu
Próchnieje powoli,
Pochyla się,
Rozpada,
Korzeniami, tak już głębokimi,
Sięga coraz dalej,
Muska popioły ziemi,
Kruszeje,
I bardzo powoli
Znika.
Samotne pośród lasu
Próchnieje powoli,
Pochyla się,
Rozpada,
Korzeniami, tak już głębokimi,
Sięga coraz dalej,
Muska popioły ziemi,
Kruszeje,
I bardzo powoli
Znika.
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΙ ΑΠΟ:
rafal
fajny temat ladnie opisamy