chroniczność

znów lustrem odbija się postać
patrzącej donikąd
nic już nie zostało z tych miłosnych zaklęć
z umów na przyszłość
wyszłam- przed terminem

hermetyczna zamknięta
wypreparowana z otoczenia
jak wydmuszka

przez stożek światła ulicznej latarni
podpatruję ćmy
brną na oślep
bez strachu


nie przetoczę im swojego
mój będzie się mierzył osobno
napiszę o nim
zanim odłożą w piasku moje imię