głuchy telefon

nie bój się
ja nie po to dzwonię zresztą
już cię opłakałam przecież
spaliłam te zdjęcia chustkę
od ciebie pocięłam na szmaty tylko czasem
wiesz ja
muszę zabijac

tutaj rosła taka roślina
bardzo rzadka miała niebieskie kwiaty
ty byś powiedział że to blaga a zatem
dbałam o nią chroniłam
od deszczu wiatru złego oka wreszcie
karmiłam dobrym słowem spojrzeniem ciepłym
tuliłam do piersi delikatne płatki aż naraz
podniosłam rękę a ona traciła
jeden po drugim
jeden po drugim
w słonym deszczu dogorywały liście twarz
zbryzgały sokiem tłuste łodygi
zniszczyłam wszystko

ja muszę nienawidzic

byłam taka miła rozluźnione szczęki
formowały słowa gładkie i niewinne
tak byłam bez winy ale już nie jestem
znowu zza zasłony wychynęły potwory widzę
kukły zamiast ludzi wszędzie
kukły karły i olbrzymy
brody mają tłuste brzuchy nabrzmiałe
bełkotliwą mowę nic z tego
nic nie rozumiem

wszystko