. | version: 22.09.2020 17:49

Okruchy,
barwne okruchy szczęścia
tu mnie zaprowadziły,
do wróżki czarującej słowami.
Jeden klejnot, jedno słowo,
jedna nuta czarodziejskiego fletu
a nad wszystkim opar
wonny.
Słońce "słodkim olejkiem się poci".

Ale kiedy przesunie promień
świat zniknie.
Szczęście zawisło na drżącej pajęczynie.
Zaraz cieniem zamrze,
i umrą kolory,
życie odbierze haracz.

Klejnoty, przyjaciółki moje,
na sekundy podzieliły czas.
Widziałam je w oczach matki
- zanim przyszło, na chwilę przed.
Zabrałam ile mogłam.

Okruszki..
Może kiedyś...
może i mnie...
ktoś patrząc mi w oczy na chwilę przed...
pozbiera...
Żeby być jak Mozart....
... albo jak Villon.