nic prócz siebie | version: 22.11.2014 07:56

nic prócz siebie

trzymasz w dłoniach bukiet liści
wokół pachnie przemijaniem
brązowieją nasze myśli
dreszcze krążą pod ubraniem

na płaszczyźnie liścia miraż
w półuśmiechu twarzy zarys
moje rysy w niej odkrywasz
myśląc chyba że to czary

cokolwiek ma być
nie mamy już nic
prócz siebie
spękani jak mur
błądzimy wśród chmur
po niebie
porywa nas wiatr
odkrywa nas czas
w potrzebie
cokolwiek ma być
nie mamy już nic
prócz siebie

wszystko wokół zjesienniało
jak obrazy w starym kinie
szelest liści nazbyt śmiało
przypomina że czas płynie

my myślimy wciąż o sobie
trochę dzieci choć dorośli
przeczekamy zimy powiew
zanim wiosna w nas zagości