Paradoks

Brakuje czasu dla siebie
dryfowanie przychodzi bez trudu
kolejne przyzwyczajenie
oddala od celu
samonapędza się
pętla sprzeczności

Nie mam siły na działanie
bierność nie potrzebuje ich wcale
mój przyjaciel - fotel
cicho kołysze wytchnieniem
plątanina wyuczonej bezradności
dąży do spełnienia

Przestaję wierzyć że potrafię
rezygnuję na receptę
przezroczyście przepływam z nurtem
samoobezwładnienie metodą
łatwiej w tłumie być bezimiennym
niż zdefiniować siebie