Papierowa dusza...

Z każdym dniem mój życiorys
staje się tylko coraz większą
plamą atramentu
tak jakby Bóg nie wiedział
jak opisać ten stan
więc kołyszę się
między uczuciami
trzymając bezradność za rękę

Z każdą chwilą
staję się coraz większym
znakiem zapytania
zagadką której rozwiązanie
jest zbyt proste by się go domyślić
więc upadam na kolana
i błagam Pana o pozostawienie mi
tego okruszka indywidualności

Z każdym oddechem
jestem coraz bardziej sobą
podartą kartką
pustym wymysłem złudnej wiary
potężnym murem obronnym
więc zamykam się w sobie
byście nie zobaczyli
jakie to wszystko jest wątłe…