Sen

Wzbiera we mnie żal nadaremny
białym pnączem okrutnej trwogi,
szelest liści-słów rośnie szeptem
w plątaninie łodyg:

Mówisz, że nas nigdy nie było,
mówisz: "Czas ... to tylko złudzenie",
twierdzisz, że samotność jest zwykłym
nieporozumieniem.

Ciemność; wśród słów ostrych jak rapier
szukam nazwy tego co boli,
sypię piasek liter na papier
z pustych klepsydr dłoni.

I tak cię pamiętam: powoli,
jak lato zmieniające się w jesień,
w szklanej ciszy pustych pokoi
przerwanym nagle snem...

06.2020