STRACH

opada liściec dwuoki
w kataleptycznym czuwaniu
zastyga odwłok trwogi
jedynie skrzydła drgają

wyznacza ślad w niebycie...
nie
to życie

w wieczornym świerszczy szumie
blaszane serce tłumnie
do pieszczot staje


oczekuje
drżenia ciała, ust zwapnienia

wielkimi oczyma przestrzeń zdobywa
jeszcze się zżyma

na litość boską!


straszyk
zapuszcza korzenie

na wydmach przepaści
mości gniazdo suche
bydle wyobraźni.