niewiele

krwawe są tylko poniedziałki
zaciskają pięści w bolesnym pragnieniu
zgrzyt prozy zatacza okręgi
co raz szybciej poruszając tryby

przeskakują stopnie marmurowe
po dwa, na posadzce ślizg
podeszw zabiera połowę.
spotkamy się w środę mówi ona

on śle ukłony skręcając zawzięcie
by uchwycić ciężar czwartku
siwe głowy wystawiają na pole
dwa gołębie piątkowe


wilcze zęby zjedzone za stołem
tygodniami liczone niedziele
zeszły w jeden cudzysłów
"tak niewiele..."