Słowo

Pozbawia biel niewinności
daje mu tchnienie
i odwagę istnienia
wypływając z niezbadanych głębi
nie zawsze uległe
łagodnieje z początku
by wreszcie przejąć kontrolę
nie wiadomo jak i dlaczego
samoistnie wyrusza
przecierać szlaki
lecz zbyt swobodne
traci orientację
potrzebuje cierpliwych dłoni
obrotu, ucisku i wyczucia
stając się stopniowo
projekcją duszy
ostatecznie i tak
wpłynie na rzeźbiącego
wyłagodzi spojrzenie
tętno wyreguluje
a potem
i jego ukształtuje