ludzie ptaki

stworzeniom skrzydlatym podobny
wracam wieczorami do gniazd
opuszczonych

zawierzam gwieździe polarnej
co w chmurach tonie
tajemnice wszechświata

czarnym krukom podobny
z duszą jak łza przeźroczystą
zmagam się z prawdą o sobie

a owa grzeszna i ułomna
marniejsza od wróbli
odbija szare tło wegetacji

jastrzębiom podobny
skrzydła składam zmęczone
by o świcie sił nabrały

sen zszyje podarte przestrzenie
pomiędzy zmęczonym ciałem
duszą i pragnieniem wolności

podobni sępom
rozszarpią wątłe sukno
ukazując ułomność człowieczą

kto śmierć ze mną podzieli?
kiedy wciąż szarpią
rozrywają i sycą dzioby krwią

podobny gołębiom
zasypiam z nadzieją
niebo wie że potrzeba mi krawca

i igły hartowanej w zwątpieniu

zasypiam
a nad głową księżyc
co duszy mojej strzeże