Fruwam zgarbiona

Fruwam zgarbiona

Kocham ciche noce
i szelest wyciszenia skroni
bez kapelusza

Maleńkie ludzkie kłopoty
wtedy znikają w zakamarkach
i szczelinach przypodłogowych

w tle śpiewa anielski chór
i dreszczem przenika moje plecy
deczko zgarbione
pod ciężarem marzeń

kolejna podróż w senność
właśnie się zaczyna
fruwam nad swoją tożsamością /alboż/