do poetów

poeto tysiąca i jednej metafory
opisujący świat zawsze przykryty abażurem słów
stań wreszcie przy prawdzie jak przy tablicy
i napisz na niej że
myśli nie potrzebują okrycia

i ty od jaskółki pliszki
i ważki kiedy wieczór zjada mrokiem
dzień niczym człowiek ciasto
-zoologu biologicznie niepoprawny
spróbuj pisać o tych z którymi
przyszło ci żyć
tych od serc potarganych
i oczu jak wraki zatopionych we łzach

poeto-grotesko niby żartem
podszyty jak złotogłowiem
a tak naprawdę przybrany w łachmanę
czasem zaglądnij pod maskę
i spójrz sobie prosto w twarz

i ty linoskoczku spacerujący
po poezji z zawahaniem
bo lękasz się upadku zapominając że
życie to ciągłe spadanie
rozwiń skrzydła i czekaj
na sprzyjające wiatry

poeto pieśniarzu harfisto
-szarpiący zawsze za tę
właściwą strunę-
improwizuj czasem gdyż nuty to
martwy zapis a ty władasz żywiołem

i wreszcie ty
bez wiersza bliski mi jak koszula
nie pasujący do nich
niczym mięso na wigilijnym stole

idź precz
miedzy ludzi
i twórz im poezje
swoją obecnością