Czekanie

pamiętacie atrament
jego czas ułomny
linijkę tablicę kąt
telefon
- było go słychać
nie można było dotykać

dzisiaj przy klawiaturze
login i loginka
każde udaje Chopina
rozmawiamy przez szkło
jak grube okulary
o naszym kochaniu

- w malutkim świecie
połączeni bez sznura
z nikiem wirtualnej burzy
duszą jak kotwicą
szukasz portu w eterze
dawno opuszczonej podróży do Itaki
leci życie którego się nie dotyka

na poduszce laptop
parę niepotrzebnych ników
czekamy na połączenie
myślimy że na człowieka