* * * ( dopóki)

dopóki tu siedzę
siedzę i tkwię
a moja miłość
miłością jest

dopóty wyrastają
ze mnie drzemiące korzenie

sercem zawisłym na dnie
drzewem u głowy

zachaczam lekko
o kopułę nieba

wzniosłą milczącą
zagarniętą w dłonie dwie

i ten rąbek światła
pomiędzy

dla ciebie
na zaś.