Na kasie

Pomalutku pakuje
za wierszem wiersz
w zakamarki
pamięci przenośnej
między obrazy
i zdjęcia,
zatrzymane pod powiekami
po cholerę
nie wiadomo jaką.

To syndrom wieku
w którym żyjemy, pijemy, kochamy,
nie to co pragnęliśmy
przeżyć, pokochać i wypić,
nim świat dojrzał w nas
bólem istnienia.

Wiem, że Leonard umarł
i powinienem słuchać żywych,
ale nie rozumiem znaczenia
dzisiejszych słów
proroków
mówiących do lustra.

Rachunek sumienia
bez VAT – u
na szczęście.