Lautrec

Mój karzeł jest wielki.
Kłaniają się przed nim dziwki
z Montmartre.
W szkice na serwetce
spisane pospiesznie
w testament
wycieram nos.
Absynt nie zastąpi krzywych dróg.
W drodze do domu
trzecie potkniecie.
Nie upadnę niżej.
Wzrok na wysokości
piersi
rekompensuje
za życia śmiech
i brawa
gdzieś tam.