Kiedy byłam

śniegiem
dotykałeś mnie
czułam ciepło
nie wiedziałeś

kiedy byłam wodą
piłeś mnie
dałam słodycz
zapomniałeś

kiedy byłam słońcem
tuliłeś się
dotykałam
płakałeś

i rzuciłeś mnie na wiatr
samotną
bezbronną
nie rozumiałeś

a on przytulił
jak brat
i stworzył poezję
z samotnych
pór życia