Kropelki wspomnień

Znów
zawiesiły się na firance bezsenności.
Rąbkiem posrebrzanej poświaty oświetlane.

Zmącone
opadają po framudze okna,
Strugom płynącego deszczu dorównują kroku;
nierealnym tańcem uwalniają zmysły.

Prowadzą na parkiet obejmując ramieniem.

Westchnieniem
osiadają na mgle wijących się języków dymu papierosa;
ulotnego popiołem.

Zbratani
odcieniem popielu pną się bluszczem na firmament;
chroniąc czerwień pulsującego żaru.

Wyssanym karminem znaczą łzy.

Nawlekają
na nić Ariadny na przemian z paciorkami różańca;
darując odrobinę spełnienia.

Tylko tam kwiaty nie więdną.
Tylko tam zegar cofa wskazówki,

a Charon robi postoje, by ogrzać zimne dłonie...