Bez ciebie

Im dłużej, tym bardziej się wyciszam.
Mimo gwaru życia.
Stąpam ociężalej,
jak muśnięty czasem dromader.

Celowo pozostawiam po sobie ślady,
by się nie zgubić.
A może,
by o mnie ktoś wspomniał.
Gdy zaskrzypi piach pod butami.

Bez ciebie
Im dłużej, tym bardziej się wycofuję.
Mimo dróg coraz barwniejszych
Choć nadal,
zarzucam spojrzenie na urokliwego chabra wiosną
Zaś latem
bezwstydnie wystawiam ciało na słońce.
Ze skutkiem pragnienia
Tylko jesienią
zaznaję spokoju wtapiając się w jej nostalgię.

Bez ciebie
Doceniam kolory dojrzałych winogron.
Smakuję każdy nowy dzień.