Mowomilczenie

autor:  Ms_Willow
5.0/5 | 11


Mowomilczysz,
twój wymowny wzrok
przeszywa mnie dogłębnie.

Milczy i mówi mi,
że moje ciało
było dla niego ważne.

Twoje oko na mojej łopatce,
twoje oko na mojej szyi,
twoje oczy są wszędzie.

Mowomilczymy,
czeszemy
nieuczesane myśli
wewnętrznie.
Oddzielamy myśli pogrzebane
od zmartwychwstałych.

Mowomilcze,
moje oczy są nigdzie,
jestem tylko w środku,
więc mnie nie ma.

Ty jesteś,
ty mowomilczysz inaczej,
mowomilczysz żywiej,
głośniej.
Twoje oczy są wszędzie.

Ty jesteś,
a mnie nie ma.
Mowomilczymy
tak samo różnie.



 
KOMENTARZE


Moja ocena

Moja ocena:  

:)

Wiersz swoją nie-dosłownością, niedopowiedzeniem odwołuje się do delikatności, którą jak czytam, przy tym co boli najbardziej, czasem przewlekle powinno się zachowywać.
Podoba mi się obrazowanie na zasadzie kontrastów, które przy końcu blakną.

Moja ocena

Moja ocena:  

@ Waldemar Kostrzębski

Dziękuję bardzo za pozytywną opinie i ciesze się, że wiersz przypadł panu do gustu. Z treści wynika, że pisała go kobieta i tak jest naprawdę.

Moja ocena

Moja ocena:  

Mój komentarz

Nie często używam takich przymiotników, lecz w tym przypadku jestem wręcz zobligowany. Ten wiersz jest nadzwyczajny i cudowny. Jest autentyczny i niezwykle wiarygodny. Uderza w nim prostota wypowiedzi, niezwykła obrazowość i pokora. Angażuje emocjonalnie i pobudza wyobraźnię czytelnika. Ten wiersz szybuje jak Ikar, choć z jednym zranionym skrzydłem. Prosta poetyka jest jego zaletą, choć przekazuje trudne prawdy. Jest niedosłowny i niedopowiedziany. Jedna rzecz mnie trochę irytuje, nie wiem kto jest autorem: kobieta czy mężczyzna? Może warto by było się przedstawić?

Moja ocena

O tak, bardzo się podoba.
Moja ocena:  

Moja ocena

Moja ocena:  

Moja ocena

Moja ocena:  

Moja ocena

Moja ocena:  

Moja ocena

Moja ocena:  

Moja ocena

Moja ocena:  

***

Podoba się, podoba się bardzo! :)
Moja ocena:  

Moja ocena

Moja ocena: