stare myśli

myśli wysłane w przyszłość
choć rychło dręczą mdłością
wabią na wąską ścieżkę słabości
karmiąc nadzieją wątłe siły
reliktami zeszłej epoki

którymś świtem widok na świat
spojrzy przez przymrużone oczy
byś tulić mógł życia gorzkie łzy
schnące w pręgach jak bata ślad
krzyczący bólem metafory

wyłapuję w przeszłości stare myśli
kaszorkiem sentymentu do kolebki
by mogły jesze trochę iść
towarzysząc samotnej konieczności
aż do samej iluzji