Płatki śniegu

z ciemnej chmury życia

niczym cisza biała

rozdrobniona odmiennością


zsypująca do naczyń

napór bezwolny



fruną przez przestrzeń

światła

obnażone myśli

podniebnych przechodniów



noszone uniesieniem

skupiającego umysłu

zniżają alkanową indywidualność

w objęcia jedności



roztapianej mimowolnie

łzawiącymi przeobrażeniami

rozwiązłości

w ulotnym oddechu



wiosny