Gość w dom....

Naiwność gościnności zawsze doprowadza do zagłady gospodarza.
Gość szczodrością obdarzony szybko dostaje amnezji.
Wymazuje dno ubóstwa, nędzy przed którą uciekł z własnego domu.
Nasycony z cudzego, staje się patriotą kraju, który opuścił.
I co ciekawe miłośnikiem cudzej własności. Ot, tak, roszczeniowo!
Odrywa rękę, która go wykarmiła, nauczyła i pozwoliła godnie żyć.
Prawdziwy patriota zostaje do końca we własnym kraju,
z zasadą kapitana statku.

Drzwi uchylane bywają najbezpieczniejsze. A gość na proszoną imprezę i do domu. Z poczęstunkiem ciasta na pożegnanie. Taką zasadę miała moja ciocia i miała rację. Mówiła: kocham ludzi, ale do granic rozsądku,
bo są sprytniejsi od wilka....