* * *

nigdzie nie czuję tyle bezsilności

nieba opuszczonego nisko
jak sufit podwieszany,
pod stopami ziemi ciężkiej jak ołów,
wciągającej w jej głębiny

czas nie zagoił ran, skoro serce kurczy się
z bólu wspomnień, jak jesienne liście
oddechy coraz płytsze, by płomienia świec
nie zdmuchnąć, by uszanować ciszę

nigdzie nie czuję tyle bezsilności

sama uniosłabym ręce jak moje dzieci