Ona

Stawała nad Sanem codziennie przed brzaskiem.
Zjawiała się zawsze, gdy o niej myślałam.
Bawiła się cudnie jeszcze mokrym piaskiem,
a oczu na oścież otworzyć nie chciała.

Zjawiała się zawsze, gdy o niej myślałam.
Pierwsze blaski słońca przez skórę łowiła.
Wsłuchana w szum Sanu wciąż się uśmiechała,
lecz nigdy naprawdę ust nie otworzyła.

Być może już taka się tam urodziła,
albo była częścią dzieciństwa mojego.
Nie umiem zrozumieć, czy ją wymyśliłam,
czy było to moje własne alter ego.

Stałyśmy razem, bez słów ją rozumiałam,
mogłam wtedy wszystko, chciałam coraz więcej,
patrząc jak po wodzie cieniem swym stąpała,
beztrosko ku światu wyciągając ręce.

Igrałyśmy obie ze słońcem na niebie.
Nie zauważałam, kiedy umierała.
Znałam ją idealnie, jak kiedyś siebie.
I nad Sanem, po cichu ją pochowałam.

A chociaż zginęła wciągnięta w wir życia,
czasami nad Wisłą przystaję nad ranem.
Zamykam oczy, szukając jej odbicia,
dawnej mnie i kropli zespolonych z Sanem.

Tym razem ostrożnie, nie jak kiedyś ona,
z nadzieją, że kiedyś musi się coś udać,
rzucam cień na wodę i kroczę zdziwiona,
że cząstka mnie samej może czynić cuda.