Na urodziny

A jeśli nie ma wysp szczęśliwych
i ciągle zimne twoje dłonie,
dokąd mam krok swój poprowadzić,
nim posiwieją moje skronie.

Gdzie mam zawiesić wzrok sokoli,
oręż poety i malarza.
gdy surrealizm widzę w dali,
słońce jak owal kałamarza.

Czy sił mi jeszcze nie zabraknie,
czy nie upadnę gdzieś w pół drogi,
czy wariat w piersi, moje serce,
gdzieś nie popadnie w stan zbyt błogi.

Znoszony kostium Don Kichota,
przyłbica zbroi twarz zmarszczkami,
opoką były Twe ramiona,
nic się nie zdarzy między nami.

Droga daleka po horyzont
mgła już spowiła wszystkie słowa,
bledną kolory na palecie,
ciszy spragniony zmysł van Gogh’a.