Dom ( pokój )

przez rozpostarte palce jabłoni
jak złociste strzały
przemykają promienie słońca
na ścianach wśród ciemnych zacieków
malują świetliste spirale i kręgi

znudzony czekaniem pasiasty dywanik
zwinął się w kącie
i zapadł w sen trwający dekady

oparte o ścianę lustro
wytrzeszcza zasnute patyną oczy
próbując rozpoznać sylwetki i twarze

w rogu przygarbiona szafa
prezentuje szare od kurzu
rzeźbione oblicze
z uchylonych drzwi
wygląda garnitur pokryty pajęczyną
szczerząc w uśmiechu zaśniedziałe guziki

każdy krok wywołuje jęk podłogi
czuję ten przejmujący ból
jaki zadają jej nasze stopy

z trudem odwracam twarz od wnętrza
dębowej szafy

gdy mijam przegniłe futryny
garnitur szeptem wymawia moje imię…