pospolita

droga usłana płytami
lekko ścieląc stąpa
chwiejnych stóp
bosym obcasem
dziurawy brokat betonu
recytuje podpity wiersze
odbity od gruntu wypływa
krótko na powierzchnię
zanim zniknie jak na zawsze
zanurzony w żalach przeszłości
lżąc głośno wszystko jak popadnie
najgłośniej własne korzenie