Prześwit

Znowu wieczór. Jak mroźny. Jak cichy. Jak szczęśliwy.
Słyszałem swoje myśli i byłem z nimi w zgodzie.

Koszula drgała od tętna, miarowo, zdecydowanie.
Były gwiazdy. Był księżyc. Miałem na czym stać i biec było dokąd.

I chociaż przez chwilę mogło się wydawać,
że już rozumiem, co niezrozumiane.

A potem była ufność, że jest sens nad nami
i był znowu wieczór. Jak cichy. Jak szczęśliwy.













Dedykowany Martinowi Heideggerowi.