Zegar

Na strychu stary zegar
Z pożółkłym cyferblatem
Dawno nie mierzy czasu
Kurz pokrył go matem.

Stoi taki samotny
Z pękniętą sprężyną
Od lat nie nakręcany
i kluczyk gdzieś zginął.

A kiedyś służył ludziom
wyznaczał tykaniem
Pory pracy i snu
Takie miał zadanie.

Wskazywał czas rozstań
Był świadkiem narodzin
I czułych powrotów
I ostatnich godzin.

Lecz tamtych ludzi nie ma
Przyszli nowi z nimi czary
Przynieśli ze sobą
Całkiem nowe zegary.

I tylko ten przeżytek
Wsteczne liczy kroki
Niemy obserwator
Minionej epoki.