Letnia stagnacja

siedzę w wyblakłym od słońca pokoju
z zawieszoną ogromną kulą u głowy
wypełnioną chaosem myśli lipcowych
słowo nijak nie pasuje do słowa
w sadach dojrzewają soczyste wiśnie
sny robaczywe bardziej niż czereśnie
i choć czasem by się jeszcze chciało
lecz ciału już zupełnie się nie chce
sięgnąć po ulubiony tomik wierszy
kiedy w ciszy próżność skrzeczy
jak w polnych chwastach świerszcze

ja wieczorami z lubością
patrzę gwiazdom w oczy