czarna cykada

obsiada gałęzie ich czubki
zwisając własnym ciężarem
otwiera puszkę pandory
czyniąc rwetes huczny

sypie dźwiękiem w proszku
oprósza stare zbędności
snuje baśń zazdrości
pieśnią zalotnego poematu

ciemna chmara na horyzoncie
pulsuje chromym przypadkiem
cyrkowym będąc numerem
gubi się w pustej rozterce

goły dźwięk ciszy
po czarnej szarańczy
patosu chaosie
posępnie się słyszy