ulec

świat jest pełen ekscentryków
moje garbate szczęście pech
mianuje czasem jednego z nich
na osobę tragicznych wzlotów
nad moim kukułczym gniazdem

ona wypatruje moje pozycje
śledzi szuka okopów spokoju
by zatakować z nienacka
moją bydlęcą bierność
przeżuwacza codzienności

czyni podjazdy wznieca bunt
pozostałego grona świty
staram się pasywnym oporem
lekceważącym ruchem ramion
conajmiej rozejm wynegocjować

niekiedy wygrywam zmagania
trzymam arkany własnego losu
ulegnę przemocą skruszony
podnoszę rzuconą rękawiczkę
zakładam buty i też idę na zakupy