ku sobie

są matki
których czas się zatrzymał
żłobiąc rowki w kamieniu i rany na duszy
z imionami ich dzieci
rozdrapywane wspomnieniami i deszczem
zabliźniane farbą wciąż widoczne świeże

są dzieci
które piszą wiersze jak listy do matki
pełne niewypowiedzianych słów
niewykonanych gestów

są matki i dzieci
wysyłające do siebie koperty
z czystymi kartkami milczenia
pustymi jak niewykorzystane dni i noce
pełne słów i gestów na później

na spóźnione listy w zaświaty

iw, maj 2014