wola

spytałem wiatr słońce
na koniec księżyc

zapytałem rozum serce
swoim milczeniem ignorancji
dobre miejsce na więcej
zaszyłem się w czuwanie

byłem na dole wszedłem do góry
wszystko takie małe lekceważone
na dole na wysokości wzroku oczu
pomiędzy
z podniesioną głową kroczy
człowiek robot jak ja z kości krwi
i skóry

smutny tylko chwilami
wypełniony pytaniami po brzegi
bez odpowiedzi
kosmicznym wiatrem smagany
perseid atmosferą trawiony

zabłysnę na chwilę
na popiół spalany
w ostatniej świadomej chwili
zwolnię wszystkie pytania
z przysięgi odpowiedzi
urojonym luksusem pogardy