O miłostce co się przejadła

wraz z szarym zmrokiem wsnuł się mgliście
zawoalował świat swobodnie
tak rozchełstany zamaszyście
w nienasyceniu wrażeń głodny

nadwiercił zmysły spiętrzył chęci
poopasywał lianą uczuć
rozsądek wyssał bez pamięci
tęsknoty rozdął do rozpuku

lecz po tygodniu wskroś się przejadł
żal się z kącika w kącik wije
smutki wariują na harleyach
sumienie wrzeszczy rosnąc w siłę

nabrzmiałe niebo w chmurach zgasło
książki na miejsce powróciły
coś tam się stłukło coś roztrzasło
lecz nie czas szlochać
żegnaj miły

RC 21.10.14