Więc odszedłeś

więc odszedłeś z dżdżystym wtorkiem międląc słowa
ja pożółkłam październikiem w okamgnieniu
zwisająco tkwię niespójnie w półistnieniu
smutek uśmiech zerwał z twarzy i w kąt schował
gdzieś w szczelinach skalnych moszczą się tęsknoty

odlatujesz nieuchwytny niczym motyl
wiatr zawiewa i pogoda coś niezdrowa
żałość dziobie od zarodka w nastroszeniu
cięty język kołkiem stanął bo zaniemógł
ja usycham - kiedyś siedmiokolorowa

RC 2/10/14